Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

του Ιούνη




Από φράουλες έχω δοκιμάσει μόνο ήμερες.
Μπορεί να μου βγει και σε κακό.
Μέρα του Ιούνη που μοιάζει με ανυπόμονο Σεπτέμβρη
Παραφουσκώνει κι όλο ανακάθεται στην καρέκλα μέχρι να τον αφήσουν να πάει στο δωμάτιό του και να παίξει.

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

η Αυλή



Μου έχουνε πει ότι σ'αυτό εδώ το χαντάκι, μπροστά απ'την μικροσκοπική αυλή, είχα πέσει ανάσκελα όταν ήμουν πολύ μικρή.
Τα χαντάκια συνήθιζαν να έχουν καρφιά, άτακτα τοποθετημένα στο πάτο τους, ποτέ δε ρώτησα γιατί. Με ανέσυραν αλώβητη και παρά την μικρή μου περιπέτεια, δε μίσησα το χαντάκι. Συνέχισα να το χρησιμοποιώ, ως αυθεντική ξεροκέφαλη, για τα παιχνίδια και τα άλματά μου. Το αγάπησα και μαζί του αγάπησα και την Αυλή.
Ίσως η βαριά σιδερένια πόρτα της, ήταν κάποτε μπλε, ούτε αυτό θυμήθηκα να το ρωτήσω.
Τα πορτοκάλια που αποφασίζουν να αποχωριστούν τα κλαριά τους, απροειδοποίητα, βάζουν τα δυνατά τους και ρίχνονται με όλη τους τη δύναμη στο πέτρινο δάπεδο.
Η μούχλα, το χειμώνα, σχηματίζει μικρά λιβάδια ολόγυρα και μοιάζει με εξπρεσσιονιστικό πίνακα, αν κοιτάξεις με μισόκλειστα μάτια.
Η βρύση, την οποία συμπαθούσαν ανέκαθεν οι μέλισσες και δεν με άφηναν να την πλησιάσω και να συνδέσω το λάστιχο, για το μπουγέλο, είναι ακόμη εκεί.
Ο μικρός φράχτης προς τον κήπο, μέσα απ'τον οποία παρατηρούσα τα πτηνά της γιαγιάς να περπατάνε κατά μήκος της Αυλής και να με κοιτάνε με βλέμμα ερευνητικό και καχύποπτο, στέκει απραλλάχτος.

Δεν τη συναντώ συχνά, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Μη με χωρίσετε ποτέ απ'την Αυλή.

May's Flower Wreath


  


Especially made for Fliqped Magazine
www.fliqped.com/

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

dancefloors/


Μισοσκόταδο που επιτρέπει την πλήρη ανωνυμία.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς κανέναν και ταυτόχρονα όλοι ξέρουν ο ένας τον άλλον.
Το αλκοόλ είναι μια βεβαιότητα που οδηγεί στο να μοιάσουν όλα με θεατρική παράσταση, που κρατά όλη νύχτα.
Μέχρι το πρωί.
Οι ρόλοι εναλλάσσονται, θέλοντας και μη.
Πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι;
Δεν έχει μάλλον σημασία.
Ο δυνατός ήχος φέρνει αντίλαλο σε κάθε συναίσθημα.
Ή το καλμάρει εντελώς.
Αποδέσμευση απ' το βάρος, έστω και για λίγες ώρες.
Είναι αξιοπερίεργο το πώς μοιάζουν όλα άκρως γελοία το επόμενο μεσημέρι.
Αφότου έχει ξυπνήσει ο συνηθισμένος σου εαυτός και έχει ντυθεί τα καθημερινά του ρούχα.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

pluviophile/


  Μια πλουβιόφιλη, ακούει τον ήχο της βροχής και σκέφτεται:

  Η πιο ζωτική, η πιο ζωογόνα απ' όλες τις σχέσεις. Το μαρτυρά και η ρίζα των λέξεων. Η σχέση με την ίδια τη ζωή.
  Η πιο ζόρικη, η πιο απαιτητική. Ξεχειλίζει από πείσμα και, εμμονική σχεδόν, επιμονή.
  Σαν κάποιον που συγκατοικεί χρόνια με τη μοναξιά και καταβροχθίζει λαίμαργα, την όποια ανθρώπινη επικοινωνία του τύχει. Τη φυλάει προσεκτικά, να του γεμίσει τις υπόλοιπες άδειες μέρες.
  Έτσι κάνει και η ζωή με τον καθένα μας. Όχι εμείς μαζί της.
  Πάντα παρούσα, ακούραστη, ζητάει αγενώς και λίγο κακομαθημένα, την ανταλλαγή.
  Χρειάζεται νερό και λίπασμα, αν θέλουμε να δρέψουμε καρπούς.
  Κάποτε.

  Έχει δίκιο.

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

state of mind/



Απ'τη μια σκέφτομαι πως πρέπει να διαλέξω. Σαν στυλ. Να το αντιμετωπίσω όπως άλλοι κάνουν για τη μόδα, ας πούμε. Αναρωτιέμαι ποιά είναι η τάση της εποχής. Καταλήγω ξεπερασμένη. Έτσι νομίζω. Πρωτοτυπία ή δυσπροσαρμοστικότητα. Ή και τα δυό. Όλοι μοιραζόμαστε τη δίψα του ν' αναδειχθούμε μοναδικοί και θα 'ναι ανώφελο να εξαιρεθώ. Απλώς, το ζήτημα είναι πως μερικά πρωϊνά εμφανίζονται απότομα, δεν έχω προετοιμαστεί κατάλληλα, είναι μακρόσυρτα και αργεί πολύ να ξημερώσει.

Να κοιτάξω τι έχει το ντουλάπι και να ετοιμάσω πρόγευμα ή σκέτο καφέ; Και μετά άλλους δυο τρεις μέχρι να μεσημεριάσει.

Πάω να βάλω την καφετιέρα στην πρίζα.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

a Thursday and a Lemonpie

Ό,τι και να λένε, είναι ψέμματα.




Λίγη ζάχαρη ( ή και πάρα πολλή ζάχαρη) μπορεί να αντικαταστήσει με πλήρη επιτυχία τα αντικαταθλιπτικά. Έστω και για μισή ώρα.

Υ.Γ.: Δεν έφτιαξα εγώ τη λεμονόπιτα. Δεν ξέρω να φτιάχνω λεμονόπιτες.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

πρωτοχρονιά δύο χιλιάδες δεκαεφτά


Κάποτε η πρώτη μέρα του χρόνου ήταν πασπαλισμένη με την πιο εύκολη μαγεία. Εκείνη με την οποία παραγέμιζαν οι μεγάλοι διαφόρων μεγεθών κουτιά, τα στόλιζαν με παραμύθια και τα άφηναν να με περιμένουν υπομονετικά. Να τα περιεργαστώ, να τα ψηλαφήσω, να αναρωτηθώ τι κρύβουν και ύστερα, πολύ προσεκτικά, να αποκαλύψω το εσωτερικό τους. Τα περιεχόμενα τροφοδοτούσαν τις ήδη παραφουσκωμένες φαντασιώσεις μου και με συντηρούσαν μέχρι την επόμενη φορά. Αυτό το σενάριο, ωστόσο, έχει εγκαταλειφθεί προ πολλού. Στριφογυρίζοντας κάπου στο μεταίχμιο του τότε και του τώρα, αναρωτιέμαι τι συνέβη. Τα σκηνικά αλλάζουν, σαν θεατρικής παράστασης με γρήγορες εναλλαγές των σκηνών. Όσες πρόβες κι αν κάνω, ας χωνέψω πως ποτέ δε θα 'μαι έτοιμη ούτε για την πρόβα τζενεράλε.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

τηλεγράφημα#1



αθήνα.
ξύπνημα.
απρόσμενη έκπληξη.
φυσάει.
θυμίζει καλοκαίρι.
κάποτε.
με το βράδυ να πέφτει και να φέρνει μαζί του οξυγόνο.
μπαμπού.
σοβαρά.
χθες.
για καιρό.
θόλος.
ησυχία.
ιστορίες.
ραδιόφωνο.
χάθηκα.
παράπονο.
να ξεφύγω.
να γίνω κομμάτι τους.
ρίζες.
αστικό θέρετρο.
κρυψώνα.

[στοπ]

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

κομμάτι πηλού



Ψάχνω να βρω τη μυρωδιά μου. Ακόμη κι όταν νομίζω πως το κατάφερα, δεν είναι η πραγματική. Πότε πιστεύω πως φταίει το ένα, πότε το άλλο. Και μήπως για όλα, φταίει αυτό το επώδυνο ψάξιμο; Η ανήσυχη προσπάθεια να ξεθολώσω την ύπαρξή μου. Κάποιος, κάποτε μου είπε  πως πρέπει. Πως έχω υποχρέωση να το κάνω. Όταν δοκιμάζω να ρωτήσω το γιατί, έχει ήδη γυρίσει την πλάτη του. Κουβαλώ ένα κουτί με σκέψεις διάφανες, που ούτε αυτές ξέρουν ποιές είναι. Ξέρουν, όμως, πως υπάρχουν. Το έχω αποδεχτεί αυτό  και τις αφήνω να στριφογυρίζουν μέσα στο κουτί, αδιάκοπα. Όταν σταματούν, κάτι συζητούν. Προσπαθώ ν'ακούσω, να πιάσω σκόρπιες λέξεις, να τις μεταμορφώσω σε πηλό και μ'αυτό να πλάσω ό,τι χρειάζομαι.

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

πύργος




Συλλογή από σημειωματάρια [σχεδόν] άδεια. Στρατός από σελίδες σε τέλεια παράταξη. Εγώ όμως έχω πάθος με το χάος.Πώς γίνεται να μην φαίνεται; Καμία απάντηση. Γράφω με ένα στυλό/παγωτό. Γεύση βατόμουρο συγκεκριμένα.  Ξέμαθε το χέρι μου και τα γράμματα βγαίνουν αστεία. Μαζί τους κι εγώ. Δε θέλω αντίρρηση[προειδοποιώ].

Στα όνειρά μου τελευταία, βλέπω πως δεν έχω φωνή. Κάνω τιτάνια προσπάθεια να πω κάτι και ίσα που ψιθυρίζω ασυναρτησίες. Οι γύρω σουφρώνουν το φρύδι και δεν ακούν. Ή δε μου λένε πως ακούν.Παίζει.

Γράφω βλέποντας με ένα κερί, για να προσποιηθώ τον ποιητή. Άλλωστε, δεν χρειαζόμαι φως για να βλέπω. Θέλω φασαρία. Μες στο κεφάλι μου. Όταν είμαι ήσυχη, τι καταφέρνω; Να επιπλέω, αρκούντως ικανοποιητικά. Και με τα εγκαύματα του ήλιου,τι γίνεται;

 Θα φουσκώσω έναν τεράστιο πύργο, για να κάνω την έξυπνη, και θα βρω ένα υπόγειο, για  να μάθω κολύμπι.Αυτά.

[τουλάχιστον να βλέπω μια απόχρωση του πράσινου/όποια να 'ναι]

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016




o•bliv•i•a
 noun. that category of things which go unnoticed or have been easily forgotten/ο λόγος που νοσταλγούμε μέρη που δεν έχουμε επισκεφθεί, ανθρώπους που δεν έχουμε γνωρίσει, πράγματα που δεν έχουμε ακόμη κάνει/είναι σ´ ένα ξεχασμένο κουτί, μέσα μας κάπου

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016



Μου ΄χει λείψει πολύ εκείνο το φαντασιακό μέρος που συνήθιζα να να επισκέπτομαι, ώστε να μπορώ να επιστρέφω στην πραγματικότητα χωρίς να χάνομαι. Αφού μείνω εκεί για όσο χρειαστεί φυσικά. Τα τελευταία χρόνια έκανα μια βουτιά στην πραγματικότητα, αρκετά βαθιά, ώστε γυρνώντας προς τα πάνω, δεν διέκρινα την επιφάνεια. Ξέχασα το δρόμο προς το μέρος αυτό. Ωστόσο, όλα συνέχιζαν να συμβαίνουν κανονικά εκεί, παρά την απουσία μου.Λέξεις ανάκατα τοποθετημένες στο χαρτί, με τέτοιο τρόπο, ώστε να οδηγούν στο νόημα. Θα βρω τρόπο να επιστρέψω, για να μπορώ να παίρνω αναπννοές αληθινές, από την πραγματικότητα και να μην την κοροϊδεύω. Τότε θα σταματήσει, πιθανόν,  να με κοροίδεύει μες στα μούτρα μου, κι αυτή.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016


Κάποτε η ψυχή ήταν τέλεια και είχε φτερά.Μπορούσε να πετά στον ουρανό.όπως μόνο τα πλάσματα με φτερά μπορούν.Όμως η ψυχή έχασε τα φτερά της κι έπεσε στη γη, όπου απέκτησε ένα γήινο σώμα.Τώρα, όσο ζει στο σώμα αυτό, κανένα εξωτερικό σημάδι από τα φτερά, δεν φαίνεται. Ωστόσο, οι ρίζες τους είναι ακόμη εκεί. Όταν βλέπει έναν όμορφο άνθρωπο, η ψυχή θυμάται την ομορφιά που γνώριζε όταν κατοικούσε στον ουρανό, ανθίζει και θέλει να πετάξει. Όμως δεν μπορεί ακόμη, είναι αδύναμη κι έτσι απομένει να κοιτάζει τον ουρανό σαν νεαρό πουλί.Χάνει όλο το ενδιαφέρον για τον κόσμο.

[Knight of Cups/Terrence Malick]

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016


είναι και κάτι φορές που οι συνθήκες οδηγούν στην αποξένωση απ'ό,τι μας ανάθρεψε/είτε είναι άνθρωπος,ιδέα ή τρόπος συμπεριφοράς/όσο κι αν μοιάζει οικείο κι αληθινό/κάποτε μας προσέφερε γενναιόδωρα τη ζωή και τώρα την εμποδίζει/έτσι πάνε αυτά

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

συμφωνία


Ακροδάχτυλα ξένα
προκαλούν αδιάντροπα τις κοφτές ανάσες ενός έγχορδου
να φουσκώσουν το ακάνθινο κενό
της φλυαρίας των ανθρώπων.

Να το μεταμορφώσουν
σε αλλόκοτη ερμηνεία της πραγματικότητας.

Να ακυρώσουν με αλαζονεία
τη συνήθη ροή των στιγμών
που πιπιλάει ο νους κουρνιασμένος
μέσα στην εκκωφαντική του άρνηση να απογαλακτιστεί.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

κατακερματισμοί


Τα ψέμματα στριμώχνονται και χωρούν
σ'ένα κουτί σκονισμένο με τις φουρκέτες της γιαγιάς
ανέγγιχτο.

Τα ψηλάφισα και τα κόλλησα ευλαβικά
ένα ένα πάνω στα μαλλιά μου.

Επιδεικνύοντας τη μεταμφίεσή μου
σε κάθε μου θνητό χαιρετισμό.

Κι έπειτα,σε κλάσματα της κάθε γνωριμίας
εκτοξεύονται όσα κρυφοκοίταξε
το ξεχασμένο μου παιδί
και παραμορφώνουν
τις νευρωτικές μου αδημονίες.

Παραπάνω ίσως,απ'όσο προστάζει
ο κώδικας της αναίμακτης συνύπαρξης.



Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

ξύπνημα



Μόνο και να 'χα το θάρρος
να περισυλλέξω τα νεκρά κύτταρα
που μοιράζει γενναιόδωρα ο φόβος μου
ολόγυρα στο πάτωμα του χρόνου
το σπαρμένο με ήχους
διαπεραστικούς και μαλακούς.

Να κεντήσω ρούχο ταιριαστό
στο γραφικό χαρακτήρα
που έχει η καθαρή μυρωδιά της αυγής.

Να πατήσω με ζαχαροβαμμένα πέλματα
το μονοπάτι από κορδέλες σκουρόχρωμες
που τυλίγουν τους αστραγάλους μου
εξαναγκάζοντάς τους να ξεπλύνουν τη σκουριά.

Χορογραφία με γεύση μοσχολέμονου
να εξαντλήσει τις θολές εκδοχές του εαυτού μου
που με οίκτο στραβοκοιτάζω.


Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

[ζηλεύω όσους έχουν κήπους και περιπλανιούνται μέσα σ'αυτούς και χάνονται]

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

:buttermilk

Ζαχαρί, μπεζ,της καραμέλας γάλακτος,λερωμένο άσπρο,του βουτύρου,κουφετί, εκρού και όπως αλλιώς.Στην πραγματικότητα πρόκειται για ατέλειωτες αποχρώσεις,όμως εγώ δε μιλάω για το χρώμα.Μιλάω για αυτά που φέρνει μαζί του.Το Σεπτέμβρη,τα πρωϊνά που κυλάνε αργά και έχουν πολύ φως,τις μπουγάδες με τις απαλές μυρωδιές,τις Κυριακές στο άδειο κέντρο της Αθήνας, τα νεοκλασικά στο Κολωνάκι, τα σπίτια με κήπους και καναπέδες που μοιάζουν με μεγάλες κούνιες,τις εφημερίδες και τα παμπάλαια,κιτρινισμένα απ'το χρόνο χαρτιά,τα υφάσματα που μέσα τους μπορεί κανείς να κρυφτεί,τα παλιά ξύλινα έπιπλα που έχουν ακόμη λεκέδες από χρώμα,τις αμυγδαλιές,τα βαλς και τις γεμάτες σιωπές.Το χρώμα που παίρνω για να βάψω τις μέρες μου και να τις κάνω συλλογή.

♬ ο Βενιζέλος στις Κάννες



Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

στο μπάνιο

   Θα μου άρεσε να έχω μια απ'τις πολυθρόνες για διάβασμα.Μια παλιά πολυθρόνα με μπράτσα,να βυθίζομαι σ'αυτήν κι ας μην έχω τίποτε άλλο στο σαλόνι,απ'αυτήν την πολυθρόνα.
   Δεν έχω όμως.Κι ήρθα κι έκανα σαλόνι μου το μπάνιο.Ήρθα εδώ γιατί μ' αρέσει ο φωτισμός του.Δεν έχει παράθυρο και το φως που έρχεται απ΄το φωταγωγό είναι τόσο απροσδιόριστο που με κάνει να νιώθω οικεία.Μου θυμίζει πράγματα που δε νομίζω πως έχω ζήσει ποτέ,αλλά πιο πολύ μου θυμίζει εκείνη την αίσθηση που είχα ως παιδί,όταν νόμιζα πως καταλαβαίνω τον κόσμο,όταν ένιωθα τόσο έντονα σαν να είμαι κομμάτι του κι ας ήταν όλα βγαλμένα απ'το κεφάλι μου,δεν είχε σημασία.
    Επειδή δεν έβλεπα καλά ωστε να γράψω άναψα ένα κερί,το ακούμπησα πάνω στην άκρη της μπανιέρας και τώρα έχει αρχίσει να κάνει ζέστη,είναι Αύγουστος κι επιπλέον,έχω ετοιμάσει ποπκορν,χωρίς να πρόκειται να δω ταινία,οπότε λέω να σταματήσω να γράφω.Κάπου εδώ.

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015


κάτω απ'το χώμα κρύβονται όλα
και οι ματιές των ανθρώπων τα ποτίζουν
μένει ν'απλώσεις το χέρι
να μαζέψεις τους σπόρους αθώα
όπως ένα παιδί λαχταρά στην παλάμη του
τις σταγόνες της βροχής

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

αλμυρά νερά


bloodflood pt.2

Δεν υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την ακατόρθωτη εκδοχή της πραγματικότητας από την πολυπόθητη εκπλήρωσή της.Δεν υπάρχει τίποτα,η γραμμή είναι ένα ψέμα.Όλα συγχέονται και γίνονται ένα πολύεδρο γεωμετρικό στερεό.Το ρίχνω και κρυφά έχω ήδη διαλέξει την επιφάνειά του που θα πατήσει στο δάπεδο.Αυτή η αναπάντεχη σημερινή γεωμετρία,μ'έφερε επιτέλους σ'αλμυρά νερά.Όχι των δακρύων.Τα άλλα,τα δίχως όρια και τελειωμό.Με μερικούς παφλασμούς για παρέα,τέλειωσε ένα απολαυστικά αμίλητο απόγευμα κι έφτασα με μουλιασμένα δάχτυλα, που γράφουν με δυσκολία μετά την απρόσμενη και δραστήρια παραμονή μου μέσα στο νερό, και μερικές μπουκιές από γερμά να νιώθω ζωντανή.Τουλάχιστον,αρκετά ζωντανή,ώστε να μου φτάσει γι'απόψε.